واژۀ “دندان” در فارسی و “dent” در انگلیسی، هم‌ریشه هستند. دندان، ابزارِ گَزِش و گاز زدن و دندان زدن.

“دندان زدن” به معنیِ نیش زدن و گزیدن هم آمده است. در واژه‌نامۀ برهانِ قاطع “دُند” نامِ نوعی زنبور است که در انارکی و اردستانی و میمه‌ای و جوشقانی و خوانساری و نایینی و … با تفاوت‌هایِ آواییِ کمی، به همین صورت گفته می‌شود. احتمالاً واژۀ “تُنده” هم که در واژه‌نامۀ فوق‌الذکر به معنیِ “زنبورِ سرخ” آمده از همین ریشه است و با دندان و دنده و دندانه از یک ریشه‌اند.

در سمنانی، در کنارِ واژۀ دِندُن dεnˈdøn = دندان، واژۀ “دندنه dεndøˈna ” به معنیِ زنبور هم کاربرد دارد:

سُرخَ دِندُنَه : زنبورِ سرخ

و در اصل و معنی: دِندُنَه = نیش‌زننده

اما “زنبورِ عسل” در سمنانی “عَسلَ مَغَسَ asala maqasa” (مَگسِ عسل) گفته می‌شود.